آشنایی با منطقه ی ارسباران ارسباران یک ناحیه کوهستانی و جنگلی است که در شمال استان آذربایجان شرقی و در 220 کیلومتری تبریز قرار دارد. ارسباران از جمله مناطق پرتردد و محبوب گرشگری در استان آذربایجان شرقی است که با چشم اندازهای طبیعی و نیز آثار تاریخی اررزشمند، یکی از مناطق محبوب گردشگری در شمال غرب ایران محسوب می شود. سه طرف منطقه ی مذکور را نیز سه رود، ارس در شمال، ایلگه چای در غرب و کلیبر چای در شرق احاطه کرده است و در جنوب نیز به ارتفاعات سایگرام محدود شده است. ارسباران در سال 1355 توسط سازمان یونسکو به عنوان ذخیره گاه زیست کره معرفی شده است. وسعت جنگلهای ارسباران 164000 هکتار بوده که از این وسعت 148000 هکتار ار آن به عنوان جنگل حمایتی و حفاظتی گزارش شده است. مردمان محلی در اطراف جنگلهای ارسباران بیشتر به کارهای دامداری، باغبانی، زنبور داری، و همچنین صنایع دستی و گردشگری مشغول هستند. در حال حاضر اکثر مردمان منطقه به حاشیه شهرهای تبریز و تهران مهاجرت کرده اند. در این منطقه حدود 23500 کوچ نشین زندگی میکنند. در گذشته ارسباران را، ارسبار، آرازبار، قره داغ و قره چه داغ هم میگفتند. توصیف کلی یونسکو ازمنطقه ی ارسباران این ذخیره گاه زیست کره در کوهستانهای قفقازی ایران نزیک مرز با کشورهای جمهوری آذربایجان و ارمنستان قرار دارد. ارسباران با قرار گرفتن در بین مناطق خزری، قفقازی و مدیترانه ای، کوههای تا ارتفاع 2200 متر ، علفزارهای آلپی دشتهای نیمه خشک، مراتع و جنگلها، رودها و چشمه ها را شامل میشود. مکانهای مهم و تاریخی ارسباران uمهمترین اثر تاریخی موجود در منطقه قلعه بابک (دژ بابک) میباشد. که در بالای کوهی به بلندای 2300 مترنزدیک به سه کیلومتری شهر کلیبر واقع است. این قلعه در زمان ساسانیان ساخته شده است ولی نام خود را از نام بابک خرم دین رهبر مبارزه با خلفای عرب در سال 893 میلادی گرفته است. دیگر اثر تاریخی مهمی که در منطقه وجود دارد عمارت آینالو میباشد، که با توجه به شیوه ی معماری آن به عهد قاجار مربوط است. این عمارت در سال 1907 توسط تاجر معروف ارمنی دوران قاجار طومانیاس و همزمان با عمارت وینق در منطقه آینالو ساخته شده است. از دیگر آثار مهم منطقه میتوان قلعه پشتو، قلعه جوشین، کلیسای ناپشته ، قلعه آوارسین و چشمه های آب گرم کلیبر را نام برد. گونه های مختلف جانوری ارسباران از نظر گونه های مختلف جانوری در جهان کم نظیر است. 215 گونه پرنده، 29 گونه خزنده، 5گونه دوزیست، 48 گونه پستاندار و17 گونه ماهی در مناطق مختلف ارسباران شناسایی شده است. از گونه های پرندگان بومی ارسباران میتوان به خروس سیاه قفقازی، کبک، دراج، قرقاول،عقاب ماهی گیر، انواع پرندگان شکاری، و تعداد بی شماری پرندگان آبزی اشاره کرد. گوزن مارال اصلی ترین گونه پستاندار در جنگل های ارسباران بود که حدود 60 سال قبل آخرین نمونه آن درمنطقه دیده شد. البته در سال 71 با انتقال 7 راس مارال ازپارک جنگلی گلستان به این منطقه احیا دوباره آن آغاز شد.در حال حاضر 26 راس از این نوع حیوان در ارسباران زندگی میکنند.گراز، خرس قهوه ای، گربه جنگلی ، خرگوش، کل و بز وحشی هم از دیگر حیوانات این گونه از جانوران در منطقه هستند. از جمله آبزیان موجود در این منطقه ماهی زردک، سیاه ماهی، کپور نقره ای ،گامبوزیا، ماش ماهی و مروارید ماهی هستند.خزنده گان معروفی هم که در این منطقه هستند میتوان مارمولک چشم ماری، یله مار و تیرک مار نام برد. انواع قورباغه ها هم دوزیستان موجود در منطقه هستند. مطالب مرتبط: موزه قاجار تبریز برای خواندن سیار مطالب وارد مجله گردشگری منشور صلح پارسیان شوید. جهت رزرو تور و سفر با شماره 02162714 در تماس باشید.
معرفی فواره تروی | Trevi Fountain سال 1762 میلادی بود که فواره زیبای تروی یا آبنمای دختر دوشیزه را ساختند و از همان ابتدا به یکی از فاخرترین آثار موجود در ایتالیا تبدیل شد. البته باید بدانید که دستور ساخت بنا را در سال 1629 داده بودند و از همان زمان علاقه داشتند که چنین سازه ای ساخته شود. در ابتدا این فواره در 35 کیلومتری شرقِ شهر قرار داشت ولی حالا با گسترش رم، آبنما جزوی از مرکز شهر به حساب می آید. نکته جالب دیگری که فواره تروی را منحصر به فرد کرده، موقعیت قرار گیری آن است؛ گفته می شود که از چند سال پیش از میلاد مسیح در همین جا چشمه ای وجود داشت که مسافران را سیراب می کرد. به مرور زمان رومی ها آب آن چشمه را مقدس شمردند و حالا نیز شاهدیم که فواره تروی با صلابت هرچه تمام تر در همین ناحیه قد علم کرده است. ارتفاع آبنمای تروی 26.3 متر و عرضش 49.15 متر است و در همان نگاه اول به آن متوجه خواهید شد که چقدر در ساختنش دقت نظر و ظرافت به خرج داده اند. همه چیز با سنگ تراورتن و توسط بهترین معماران آن زمان ساخته شده است. مجسمه هایی در میان این آبنما ساخته اند که هر کدام به یک خدا یا یک افسانه کهن رومی اشاره دارند، اگر کمی درباره افسانه های رومی بدانید این سازه شما را به وجد خواهد آورد. همه مجسمه ها کاملا حساب شده در جای خود قرار گرفته اند و حتا موقعیت قرارگیری اجزای بدن هریک از آن ها نیز مهم بوده است. ساخت این سازه زیبا و دوست داشتنی حدود 30 سال طول کشید و تعدادی از دست اندرکاران پروژه در همین مدت از دنیا رفتند و نتوانستند تکمیل شدن فواره را ببینند. رسم پرتاب سکه فواره تروی یکی از جذابیت های فواره تروی وجود سکه در حوضچه آن است. داستان سکه ها به مقدس بودن آب این چشمه باز می گردد. مردمی که از فواره تروی بازدید می کنند برای برآورده شدن آرزوهای شان سکه هایی را داخل آب می اندازند. پرتاب سکه درون حوضچه تروی حالا به یک رسم تبدیل شده است؛ اما پرتاب یک سکه کافی نیست و در روایت ها آمده که هر کس باید حتما سه سکه را درون آب بیندازد تا به مراد دلش برسد. هر یک از این سکه ها معنای خاصی دارند: سکه اول: تضمین کننده بازگشت شما به شهر رم سکه دوم: عاشق شدن سکه سوم: تضمین کننده ازدواج بد نیست بدانید که هر روز حدود 22,300,000 تومان به داخل حوضچه این فواره می اندازند. آمارها نشان می دهند که در سال 2016 حدود 1 و نیم میلیون دلار به صورت سکه از این فواره خارج کرده بودند. با پول هایی که مردم داخل این فواره می اندازند برای فقرا غذا تهیه می کنند. مجسمه های فواره تروی 1- خدای اقیانوس | God Oceanus در میان فواره تروی مجسمه یک مرد به چشم می خورد، او تندیس اوکئانوس (Oceanus) است. در افسانه های یونانی وی به عنوان خدای اقیانوس شناخته می شود. بر اساس داستان ها او فرزند گایا (خدای زمین) و اورانوس (خدای آسمان) بوده است. در بسیاری از کتاب ها، خدای اقیانوس را به صورت نیمی انسان و نیمی پری یا اسب دریایی به تصویر کشیده اند؛ اما همان طور که می بینید در آبنمای تروی او ظاهری شبیه به انسان دارد. 2- هدایتگران در دو سوی خدای اقیانوس دو مجسمه دیگر نیز به چشم می خورند. آن ها مردانی هستند که در تلاش اند تا اسب ها را هدایت کنند. آن ها نماد انسان های پیروی خدای اقیانوس اند و هدف از ساخت آن ها نشان دادن پیروان اوکئانوس بوده است. 3- مجسمه های اطراف گذشته از مجسمه هایی که در داخل فواره تروی قرار دارند، دو مجسمه نیز در دو سوی این سازه جای گرفته اند. یکی از مجسمه ها پلوتوس (Plutus) نام دارد که در افسانه های یونان الهه ثروت و فراوانی بوده است. وجود این مجسمه در فواره تروی به این دلیل بود که می خواستند شهر رم همیشه پر از ثروت و نعمت و به خصوص میوه و محصولات کشاورزی باشد. مجسمه خدای سلامتی (Salubrity) است یک دیگر از مجسمه ها می باشد. در یک دست او ظرف شرابی به چشم می خورد، در دست دیگرش یک نیزه. مقصود سازنده از وجود این مجسمه به صورت کنونی، نشان دادن مبارزه با بیماری ها و درمان مریض ها بوده است. مطالب مرتبط: برای خواندن سایر مطالب وارد مجله گردشگری منشور صلح پارسیان شوید. جهت رزرو تور و سفر با شماره 02162714 در تماس باشید. جهت رزرو بلیط هواپیما کلیک کنید و یا با شماره 02162714 در تماس باشید.
آشنایی با کاسکاد ایروان کاسکاد به معنی آبشارهای کوچک است. بنای کاسکاد یکی از مهم ترینجاذبه های گردشگری شهر ایروان است که اغلب گردشگران این شهر از آن دیدن می کنند. کاسکاد در حقیقت پلکانی عظیم است که با الهام از طرح آبشار ساخته شده و چهره زیبایی دارد. ساخت کاسکاد از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۰ میلادی به طول انجامید. چشمانداز فوقالعاده زیبایی که از فراز این بنا به شهر ایروان باز میشود، دلیل بارزی برای حضور خیل کثیر گردشگران در هر روز و در تمام فصول سال است. بنای هزار پله همیشه و حتی در ایام سرد زمستان، شاهد حضور مسافران و گردشگران مشتاق از سراسر جهان است. کاسکاد ۳۰۲ متر طول دارد که برای جا به جا شدن در این ارتفاع باید ۵۷۰ پله را بالا یا پایین بروید. اگر بالکن بالایی آن را نیز در نظر بگیرید ارتفاع آن به ۴۵۰ متر افزایش میابد. عرض مجموعه ۵۰ متر است و هنوز ساخت ۹۰ متر از آن باقی مانده است. فضای سبزی که جیم توروسیان در سر داشت نیز اجرایی شد. باغچه های کوچک در سراسر محوطه پلکان ساخته شده اند که تمام طول سال شهرداری ایروان گل های زیبا را در آن می کارد. درون این مجموعه سیستم پلهبرقی متناسب با ارتفاع بنا تعبیه شده و گزینه مناسبی برای آن دسته از گردشگرانی است که به صعود از پلهها علاقهای ندارند، این کار را بسیار خستهکننده میدانند یا فاقد توانایی لازم برای راهپیمایی هستند. اگر از پلکان کاسکاد بالا بروید چندین مجسمه و آبنما را خواهید دید که در سطوح مختلف این سازه ساخته شده اند. اینجا امروزه به پاتوق جوانان برای نوشیدن چای و قهوه و گذران اوقاتی خوش با دوستان شان تبدیل شده است و حتی گاهی موسیقی های زنده نیز در اینجا برپا می شوند. اگرچه مجموعه کاسکاد با قدمت ۴۰ سالهاش بنای نسبتا جدیدی محسوب میشود؛ اما این بنا با توجه به چند مرتبه بازسازی و نوسازی که از سال ۲۰۰۲ تاکنون روی آن انجام گرفته فراز و نشیب زیادی را پشت سر گذاشته است. در حال حاضر، بنای هزار پله نهفقط برای چشمانداز دلانگیزی که به پیرامون شهر دارد، بلکه به سبب شاهکار معماریاش تبدیل به یکی از زیباترین و پر بازدیدترین بناهای کشور ارمنستان شده است. سازندگان هنرمند آن جیم توروسیان (Jim Torosyan)، اسلان ماهیتاریان (Aslan Mkhitaryan) و سرگیس گورزادیان (Sargis Gurzadyan) بودند که اثری جاودان از خود به جای گذاشته اند. مطالب مرتبط: آشنایی با پارک ملی دیلیجان برای خواندن سایر مطالب وارد مجله گردشگری منشور صلح پارسیان شوید. جهت رزرو تور و سفر به ارمنستان با شماره 02162714 در تماس باشید.
معرفی بودای بزرگ لشان | Leshan Giant Buddha بودای بزرگ لشان نام مجسمه ای با ارتفاع 71 متر است که در میان صخره کنده شده و چهره و پیکر بودا، بنیان گذار آیین بودا را به تصویر کشیده است. با توجه به تحقیقات باستان شناسان بودای بزرگ لشان در طی امپراتوری تانگ (سالهای 713 تا 803 میلادی) ساخته شده است. این مجسمه ی فوق العاده هنوز هم در مکان اولیه ی خود قرار دارد و برای دیدنش باید به جنوب استان سیچوان چین رفت، کمی دورتر از شهر لشان در کوه امی (Emei)، بودای بزرگ لشان را خواهید یافت که مهم ترین جاذبه ی شهر لشان نیز محسوب می شود. مهم ترین نکته که باعث جذاب شدن این مجسمه و تفاوت آن با دیگر تندیس های بودا شده، عظمت آن است؛ طول سرش به تنهایی 14.7 متر و پهنای شانه اش تقریبا 28 متر و عرض آن 10 متر می باشد. زمانی خارق العاده بودن این اثر زیبا را درمی یابید که تصور کنید مجسمه را در چند صد سال پیش ساخته اند اما با این حال هنوز هم از جمله جذاب ترین سازه های کهنی است که به دست بشر ساخته شده. علاوه بر بزرگترین مجسمه ی سنگی بودا، لقب بلندترین مجسمه ی دوران پیش از مدرن را نیز به این سازه ی هنرمندانه می دهند. این مجسمه آن قدر حیرت انگیز است که سازمان یونسکو، مجسمه و همه ی ناحیه ی جغرافیایی اطرافش را در فهرست خود ثبت کرده است این ثبت مهم در سال 1996 میلادی انجام گرفت. جالب است بدانید که این مجسمه با نام دافو (Dafo) نیز شناخته می شود. ابعاد اجزای مجسمه ی بودای لشان بودای بزرگ لشان به صورت نشسته ساخته شده و فقط طول قسمت روی پاهای آن 8.5 متر است یعنی تقریبا 100 نفر می توانند روی پهنای پاهای این مجسمه قرار گیرند و شانه هایش آن قدر بزرگ هستند که روی هر یک از شانه هایش تقریبا به اندازه ی یک زمین بسکتبال است. شاید باورتان نشود اما بینی این مجسمه به تنهایی 6 متر (5.6متر) طول دارد و هر یک از انگشتانش 3 متر هستند و حتی یک نفر می تواند روی کوچک ترین انگشت بودا به راحتی بنشیند. مرمت و بازسازی بودای بزرگ لشان از زمان ساخت اولیه تا به امروز مجسمه ی بودای بزرگ لشان مرمت و بازسازی شده است؛ اولین بازسازی مهم این اثر در سال 1963 میلادی انجام گرفت؛ درست در زمانی که مجسمه تقریبا نابود شده بود، این بازسازی توسط دولت چین انجام پذیرفت و همین مرمت بود که باعث شد مجسمه ی بودا در سال 1996 میلادی در فهرست یونسکو جای گیرد. در سال 2001 میلادی می گفتند هزینه ای که برای بازسازی این مجسمه خرج شد حدود 40 میلیون دلار آمریکا بود که البته افراد زیادی این رقم را شایعه می دانند زیرا هیچ سندی از آن وجود ندارد. اما بازسازی هایی که تا به امروز انجام شده کافی نیست و دولت چین قصد دارد باز هم به مرمت این سازه بپردازد. تفریحات و گردش در کنار مجسمه بودای لشان از مهم ترین تفریحات گردشگرانی که به قصد دیدن مجسمه ی بودای بزرگ لشان به این ناحیه می آیند عکاسی با این غول بزرگ است آن ها با شور و شوق از پلکان بالا می روند تا مطمئن شوند خوب مجسمه را برانداز کرده اند، اینجا اغلب هوا خوب است و برای گردشی یک روزه کاملا مناسب می باشد. اگر به تصاویر با دقت بیشتر نگاه کنید خواهید دید که علاوه بر عظمت مجسمه که مهم ترین ویژگی آن است در اطراف آن، مجسمه های کوچکتری از بودا و اشخاص مهم در این دین به چشم می خورد. علت این موضوع عقاید خاص پیروان بوداست؛ آن ها گمان می کردند که وجود چنین مجسمه ی عظیمی نشانه ی لطف خدایان به آن هاست به همین خاطر مجسمه های کوچک تری در کنار بودای بزرگ لشان ساختند تا قدردانی خود را از این نعمت بی نظیر اعلام کنند. علاوه بر بوداهای دیگر، مجسمه ی های تونگ سازنده ی اولیه ی این مجسمه نیز در کنار بودای بزرگ ساخته شده است تا یادواره ای باشد برای خدمات بزرگ این فرد به دین بودا. مطالب مرتبط: آشنایی با پناهگاه حقیقت پاتایا برای خواندن سایر مطالب وارد مجله گردشگری منشور صلح پارسیان شوید. جهت رزرو تور و سفر با شماره 02162714 در تماس باشید.
آشنایی با غار بورنیک | طولانی ترین غار تهران بورنیک، نام غاری سنگی و آهکی دراستان تهران نزدیکی شهر فیروزکوه و روستای هرانده است که در ارتفاع 2000 متری از سطح دریا و 100 متر بالاتر از دشت بورنیک قرار دارد. اندازهگیریهایی که تاکنون انجام شدهاند طول غار را ۳٤٧0 متر بدون تغییری در ارتفاع آن نشان میدهند؛ نتایجی که باعث شده تا این غار عنوان طولانیترین غار استان تهران و چهارمین غار طولانی ایران را به خود اختصاص دهد. برای ورود به غار به صورت عمودی، از 148 پله به پایین میروید. با آغاز سفر به درون این غار از دیدن شگفتیهای طبیعی آن غرق در لذت میشوید و در کنار این زیباییها به محوطههایی برخورد میکنید که زمانی سکونتگاههای امنی برای انسانهای غارنشین بودهاند و امروزه اسرار زیادی را در قلب خود حفظ کردهاند. این غار را به دلیل برخورداری از ویژگیهای خاص زمین شناسی میتوان به عنوان یکی از مقاصد ژئوتوریسم هم در نظر گرفت.ارزشهای تاریخی و باستانشناسی غار در کنار ارزشهای زمینشناسی و تفریحی باعث شده تا نام آن از تاریخ ۷ مهر ۱۳۸۱ با شماره ثبت ۶۳۳۷ در فهرست آثار ملی ایران قرار گیرد. ورود به دنیای شگفتانگیز غار بورنیک در طول پیمایش بورنیک 4 تالار را میبینید و مبهوت عظمت و زیبایی این غار خواهید شد: تختهسنگها: تخته سنگهای بزرگی در غار دیده میشوند که با لایهای از خاک رس پوشیده شده و تصویری خاص را ایجاد کرده اند. تختهسنگهای بزرگی در کف تالارهای اول و سوم غار قرار دارند که روی بعضی از آنها با لایههای خاک رُسِ مرطوب پوشیده شده است. چکندهها یا استالاکتیتها: رسوبات استوانهای یا مخروطی شکلی که در طول سالیان طولانی به شکل قندیل بر سقف یا دیوارههای غارهای آهكی شکل میگیرند و بسته به اینکه از چه موادی تشکیل میشوند رنگ خاص خود را دارند. در بورنیک چکندهها به رنگ نخودی دیده میشوند. چکیده ها یا استالاگمیت ها: رسوباتی در زیر استالاكتیتها که بر كف غار شکل میگیرند و به سمت بالا هستند. این آثار در اثر چكیدن قطرات حاوی مقدار زیادی مواد معدنی و تهنشین شدن و رسوب كردن كلسیم كربنات ایجاد میشوند. چکیدهها در غار بورنیک به رنگهای گلکلمی، نخودی، سفید و صورتی و میخی شکل هستند و با ظاهر خاص شان عامل تمایز بورنیک با سایر غارها به شمار میروند. بد نیست بدانید چکیدهها و چکندهها در طی فعالیتهایی که اصطلاحا غار سنگسازی نامیده میشود، شکل گرفتهاند. تالارهای غار بورنیک تالار اول: محل اصلی سکونت غارنشینان که به تالار بیرونی هم شهرت دارد و ابعاد آن 50 در 40 متر و ارتفاع آن 8 متر است. آثاری همچون سفالهای شکسته از دورههای تاریخی مختلف در این تالار به دست آمده که نشان میدهد انسانها از دوران غارنشینی به بعد از آن به عنوان سکونتگاه اصلی خود استفاده میکردند. دو ایوان در این محل وجود دارد که با سنگچین کردن کفِ شیبدار غار، درست شدهاند و در سمت راست، دیواری سنگچین و دروازهدار دیده میشود که در پشت آن یک دهلیز وجود دارد و احتمالا برای نگهداری احشام به کار میرفته است. تالار دوم: در گوشه چپ تالار اول دهانهای به عرض 8 متر و ارتفاع 10 متر، وجود دارد که ورودی تالار دوم است. ابعاد تالار دوم 30 در 60 متر و ارتفاع آن 15 تا 20 متر است و شیب تندی به سمت پایین دارد. دالانی طولانی به طول 40 متر در انتهای سمت راست این تالار وجود دارد که به یک چاه به عمق 5 متر و یک دهلیز 6 متری میرسد. در این قسمت چکندهها یا استالاگتیتهای گلکلمی و نخودی شیری و صورتی دیده میشود. تالار سوم: دو دالان در تالار دوم وجود دارد که شما را به تالار سوم میرسانند. تالار سوم غار محوطهای به ارتفاع 12 متر و ابعاد 20 در 25 متر است که یک شیب تند سنگلاخی و لغزنده از ابتدا تا انتهای خود دارد. عمیقترین بخش غار در این تالار قرار دارد که در حدود 60 متر پایین تر از سطح دهانه غار است. تالار پرتگاه ها: .دهلیزی با طول 8 متر در انتهای تالار سوم شما را به تالار پرتگاهها میرساند. این تالار بسیار متفاوت از محوطههای دیگر غار بوده و با پرتگاههایی عمیق پوشیده شده است که عمق بعضی از آنها به 20 متر هم میرسد. سنگهای ستونی، چکندههای مخروطی شکل و چکیدهها در سرتاسر این فضا دیده میشوند. در گوشهای از این تالار، دالانی به طول 20 متر و عرض 5 متر با کف مسطح قرار دارد که گمان میرود محلی برای پنهان شدن ساکنان غار به هنگام خطر بوده است. معنای نام غار بورنیک نام این غار از دو بخش تشکیل شده است : بور + نیک. بور در واقع کلمه « بار» بوده که برای سهولت در تلفظ به این صورت درآمده و به معنی ساحل، کنار، و جای امن است. واژه «نیک» نیز به معنای خوب در ادبیات به کار میرود. به دلیل قرار گیری غار در موقعیتی خاص که آن را برای زندگی و پناه گرفتن مناسب میکند، تعبیر «محل امن خوب» کاملا به جا و درست به نظر میرسد. دهانه غار از دیدها پنهان است و در نزدیکی رودخانه قرار گرفته و طبق شواهد موجود انسانها در دوره غارنشینی برای سکونت در مواقع خطر و زندگی از آن استفاده میکردند. مردم بومی منطقه این غار را با نام پور نیک نیز میشناسند. پور در لهجه محلی به معنای گودال به کار میرود و ترکیب آن با نیک میتواند تعبیری از گودال یا چاله خوب و یا دخمه بزرگ باشد. احتمال میرود که مردم در گذشته عنوان دخمه یا گودال را به دلیل عمق و ژرفای غار به آن نسبت داده باشند. مطالب مرتبط: بیست اسکی دیزین برای خواندن سایر مطالب وارد مجله گردشگری منشور صلح پارسیان شوید. جهت رزرو تور و سفر با شماره 02162714 در تماس باشید.
معرفی تله کابین آرگو در باتومی باتومی، شهری ساحلی و زیباست که در کرانه های دریای سیاه و در کشور گرجستان قرار دارد و دل از گردشگران می برد. این شهر برای جلب توجه نیاز به وسعت چندان ندارد و در پهنه کوچکش، جذابیت های بسیاری را گنجانده است. به طوری که اغلب گردشگرانی که راهی تفلیس می شوند، با آن که باتومی دسترسی هوایی ندارد، زمینی راهی می شوند و خودشان را به این شهر دوست داشتنی می رسانند. طبیعت جذاب، تفریحات آبی و ساختمان های مدرن و شکیل از جمله چیزهایی است که در نگاه اول توجه را به خودشان جلب می کنند. تله کابین آرگو یکی از محبوب ترین جاذبه هایی است که در شهر زیبا و ساحلی باتومی می توانید به سراغش بروید. نخستین بار سال 2008 میلادی ایده ساخت اولین تله کابین باتومی مطرح شد. این ایده که موضوع جذاب و خوشایندی بود، به زودی عملی شدن آن در دستور کار قرار گرفت و ساخت این مجموعه تفریحی در سال 2010 میلادی آغاز شد. ساخت مجموعه تفریحی آرگو تا 3 سال بعد ادامه داشت و در نهایت در سال 2013 میلادی درهایش به روی عموم مردم گشایش یافت. برای موقعیت تله کابین آرگو، کوه آنوریا (Anuria mountain) را مد نظر قرار دادند و ترتیبی داده شد تا این تله کابین افراد را تا ارتفاع 250 متر بالاتر از سطح دریا جا به جا کند. هنگامی که سوار کابین های آرگو می شوید، 15 دقیقه در میان زمین و هوا هستید و مسافتی برابر با 2,586 متر جا به جا می شوید. بد نیست بدانید آرگو 20 کابین 8 نفره را در خود جای داده و این کابین ها دایم در رفت و آمدند؛ بنابراین تله کابین آرگو در طول یک ساعت توانایی جا به جایی 500 مسافر و گردشگر را دارد. ساخت تله کابین آرگو با ایده و سرمایه شرکت آرگو اینوریا انجام شد و این شرکت تمهیداتی را در نظر گرفت تا این تله کابین با به روزترین و مجهزترین امکانات در اختیار عموم مردم قرار بگیرد. به طوری که سیستم تله کابین آرگو به دست شرکتی سوئیسی - اتریشی به نام دوپلمیر (Doppelmayr) طراحی و ساخته شده است. کی از ویژگی های خوب این مجموعه آن است که می توانید به رایگان به وایفای مجموعه متصل شوید و به راحتی از آن استفاده کنید. اگر به فروشگاه سوغاتی آرگو بروید، با طیف متنوعی از سوغاتی های کوچک و بزرگ مواجه خواهید شد. به این سوغاتی های بومی و مدرن نگاهی بیندازید، شاید دل تان خواست از آرگو هدیه ای برای عزیزان تان بگیرید. برای دسترسی به این فروشگاه کافی است سوار تله کابین شوید و به بالای مجموعه برسید. هنگامی که در محوطه آرگو گردش می کنید، به راحتی دوربین های دو چشمی و قرمز رنگ مجموعه را خواهید دید. با استفاده از این دوربین ها می توانید به تماشای شهر بپردازید. کافه رستوران آرگو، مرتفع ترین رستورانی است که در کل شهر باتومی خواهید دید؛ رستورانی که به جرات می توان گفت مشابهش در تفلیس هم وجود ندارد. خوب است بدانید رستوران آرگو از دو محوطه روباز و سرپوشیده تشکیل شده است و در مجموع گنجایشی 60 نفره دارد. معمولا در روزهای آفتابی و تابستانی، در فضای باز کافه رستوران آرگو می توانید از اجرای موسیقی زنده هنرمندان این بخش لذت ببرید. مطالب مرتبط: میدان آزادی تفلیس برای خواندن سایر مطالب وارد مجله گردشگری منشور صلح پارسیان شوید. جهت رزرو تور و سفر به باتومی با شماره 02162714 در تماس باشید.